سپس گفت : يَستعينُونَ بالضعفة و يِستَنصرون بالنساء ؛ از زنان و از ضعيفان كمك و يارى مىخواهند . « 1 » با دقت در اين گفتار روشن مىشود كه ابوبكر ، صديقهء طاهره را - كه سيدة نساء العالمين من الأولين و الآخرين است - يك زن عادى به حساب آورده و از آن بزرگوار به عنوان « ضعفة » ( ناتوانان ) ياد مىكند . اين برداشت واقعى خليفه است . حال چگونه شد كه در اين مقام بدين سان تواضع و فروتنى نشان مىدهد و با أَنْتِ يا خِيَرةَ النساء خطاب مىكند ؟ اين نيست مگر حيله و فريب . وى با اين كلمات متواضعانه و تمجيد ظاهرى مىخواهد عواطف مسلمانان را عليه صديقهء طاهره صلى الله عليه و آله بسيج نمايد . مىخواهد بگويد : پدربزرگوار شما آن‌گونه به مؤمنان رحيم و رئوف بود ؛ حال چه شد كه شما اكنون بر خلاف رويهء پدر مهربان ، مهاجران و به ويژه انصار را سرزنش كرده و مىكوبى ؟ پس ، از اين برخورد دوگانه كاملًا روشن مىشود كه واقعيت چهره همان است كه ابن‌ابىالحديد از جوهرى نقل مىكند و اين تواضع ساختگى است . خليفهء اوّل در اين برخورد مىخواهد به مردم بفهماند كه وى جز ارادت و اخلاص به خاندان وحى و نبوت ، در ضمير ندارد . از خُلق عظيم رسول اكرم صلى الله عليه و آله ياد مىكند ، تا اين نكته را برساند كه چرا شما بر خلاف رأفت پيامبر ، سوابق مجاهدت و جان‌فشانىهاى انصار را فراموش كرده ، اين‌گونه

--> ( 1 ) . شرح نهج البلاغه ، ج 16 ، ص 214 .